عوامل خانه كارگر علیه افزایش دستمزد

بار دیگر به آخر سال نزدیك می‌شویم و نبرد بین كارگران و رژیم اسلامی بر سر دستمزد شدیدتر می‌شود. رژیم اسلامی همه عواملش را بسیج كرده است كه سفره خالی كارگران را خالی‌تر كند و كارگران هم باید متحد و متحدتر بر علیه این فقر و فلاكتی كه بر آنها تحمیل شده، ظاهر شوند. صف ما فعلا پراكنده است، اما خود موضوع افزایش دستمزد تا حدی مناسب، می‌تواند این صف پراكنده را متحد كند و راهی نشان بدهد. به این نكته پائین‌تر می‌پردازم.

ایلنا، كه پادوها و عوامل مزدور خانه كارگر و شوراهای اسلامی كار را «فعال كارگری» می‌خواند، نوشته است كه «فعال كارگری» كرمعلی سامانی پور گفته است «اگر امسال افزایش حقوق كارگران طبق قانون بر اساس تورم افزایش یابد، بیكار افزایش پیدا می‌كند.» چرا كه «بخشی از صنایع در حال رکود هستند و قادر به پرداخت حقوق افزایشی سال ٩١ کارگران نخواهند بود، در نتیجه ما شاهد افزایش بیکاری کارگران در سال آینده خواهیم بود.» مقوله «فعال كارگری» را برجسته و در تیتر خبر می‌آورد كه تأكید كند مخالفت با افزایش دستمزد از جانب كارگران و «فعالین كارگری» است! منتها مقاومت بر علیه افزایش دستمزد كارگران و سركوب و جاسوسی در بین كارگران، رسالت این پادوها بوده است. این چیزی نیست كه ایلنا امروز قادر باشد به كارگران بیاندازد. این پادوها كه بقول خودشان «بازوی مدیریت» هستند، در چپاول كارگران با كارفرماها و دولت كارفرماها شریك هستند. هر دو تومانی كه بتوانند كمتر به كارگران بدهند، آن را «سه جانبه» بین كارفرما، عوامل خانه كارگر (خانه كارگر، شوراهای اسلامی كار، ایلنا و غیره) و دولت خودشان تقسیم خواهند كرد. ما كارگران اما به این موضوع مثل سالهای گذشته می‌نگریم كه عوامل خانه كارگر خط دفاعی اولیه كارفرماها در هارت و پورت كردن درباره دستمزد و عدم افزایش دستمزد كارگران هستند و با بی توجهی به این هارت و پورتها، خواهان افزایش دستمزد تا سطح یك زندگی انسانی و شایسته انسان امروزی هستیم. معلوم است كه آن كسی كه میگوید حداقل دستمزد كارگران را از ٣٣٠ هزار تومانی كه هست افزایش ندهید، نه مشكل خانه و مسكن و كرایه دارد، نه مشكل خرج دوا و درمان و دكتر و نه هیچگونه مشكل معیشتی دیگری كه بخواهد با دستمزد ٣٣٠ هزار تومان به جنگ آنها برود! ایشان بر سر سفره رنگین مثلث احمدی نژاد، خامنه‌ای و رفسنجانی جایش گرم است!

كارگران می‌توانند

بالاتر گفتم كه صف ما پراكنده است و موضوعاتی مثل افزایش دستمزد می‌تواند این صف پراكنده را متحد كند. اصل مطلب این است كه كارگران انتظار افزایش دستمزد به تناسب تورم را دارند و هر ساله این جنگ را داشته‌اند. می‌دانیم كه حداقل قیمت دلار (كه شاخص بالا و پائین رفتن تورم است) در عرض یك ماه از ٩٠٠ تومان به ٢١٠٠ تومان افزایش یافته است. واضح است که در اثر این ارزش سقوط ریال و گرانی شدید کالاهای مورد نیاز مردم در اثر این بی ارزش شدن ریال  قدرت خرید كارگران هر روز بطور جدی کاهش مییابد. از اینرو افزایش جدی دستمزد در حدی که زندگی خانواده کارگری را تامین کند بسیار حیاتی و فوری است. این رژیم اما دارد ابتدائی ترین مایحتاج زندگی، مثل دوا، دكتر و نان خشك و خالی را هم یكی پس از دیگری از ما كارگران میگیرد. نه تنها این موضوع ما را باید به كسانی كه بر علیه افزایش دستمزد می‌ایستند حساس كند، بلكه حساسیت ما را نسبت به خوابی كه عوامل و دولت كارفرما برای ما دیده‌اند را بر انگیزد و دستمان را در دست همدیگر بگذارد. اولین اقدامی كه می‌تواند ما را متحدتر و حرفهای ما را پخته‌تر كند، ایجاد مجامع عمومی كارگری است كه هم ایجاد همدلی می‌كند و هم راه نشان می‌دهد. در این مورد زیاد گفته‌ایم و باز هم باید بیشتر گفت. اما آنچه كه لازم به یادآوری است، این نكته است كه بدون درجه‌ای از تشكل و اتحاد در جنگ بر سر دستمزدها با رژیمی كه تا دندان مسلح است، پیروزی امكان پذیر نیست. دومین نکته مهم اتکا به نقطه قدرت ما کارگران یعنی ابزار اعتصاب در شکل متحد و سراسری آن است. با اعتصابات سراسری قدرتمند این حکومت را میتوان از پا درآورد.

این رژیم نمیتواند برای مدت زیاد دیگری در قدرت باشد. موقعیتش بدتر و ضعفیتر از آنی است كه كسی به آن امیدی بتواند ببندد. در نتیجه هر درجه از تشكل و اتحاد بر سر هر موضوعی می‌تواند ما كارگران را آماده‌تر كند كه در تلاطمات پیش رو قوی ظاهر شویم. و سهم واقعی مان را از زندگی و این جامعه و دسترنجمان بخواهیم.

٣١ ژانویه ٢٠١٢

کارگر کمونیست ١٩٤